Aynadaki En Yeni Ben

#kendini-kabul-etme

O Telaşlı Genç Kızıza Birkaç Sır: Durmak Yok, Ama Nefes Almak Var

Sevgili, o her şeyi kontrol etmeye çalışan, her detayı mükemmel kılmaya çalışan genç halim... Sana bu satırları yazarken bile o tanıdık telaşın hafif bir yankısını hissediyorum. Burası, bizim küçük kaçış noktamız; benim stüdyom, senin ise o büyük, belirsiz hayatın ortası.

Şu anki ben, bu telaşın tam ortasında değilim. Farkındayım. Ve sana, sanki bir görevi yerine getiriyormuşum gibi geliyorum bu bilgileri aktarmaya. Ama bilmelisin ki, bu bir ders değil, bir şefkat gösterisi.

Hatırlar mısın, her şeyi mükemmel bir düzene sokmaya çalışırdık? Tasarım bazen böyleydi ya, her pikselin yerli yerine oturması gerekiyordu. Hayata da öyle yaklaşıyorduk sanki. Her duygu, her karşılaşma, her sabah rutini; bir sonraki büyük projeye taşınacak gibiydi. Oysa hayat, o mükemmel vektör çizgilerinden çok daha çok dokuyla örülüyor.

O Anlarda Kendine Hatırlatman Gerekenler

Bak sevgili ben, o aceleciliğin içinde kaçırdığın en değerli şeyler, hep o "olmayacak" diye geçip gittiğin anlarda gizliydi. Bunları maddelemek zorundayım, çünkü o dönemde her şeyi büyük bir bütün olarak görmek yerine, küçük parçalara takılıyorduk.

  • Mükemmeliyeti Bir Teslimiyet Olarak Görme: Bir şeyi beğenmeme nedenin, onun tamamlanmamış olması değil, benim o anki mükemmeliyetçi beklentimin karşılanmamasıydı. Bu bir egomuzdu, sanatımız değildi.
  • "Hayır" Deme Gücünü Keşfet: Her teklife, her beklentiye, her sosyal baskıya evet demek zorunda değildin. Enerjini korumak bir intikam değil, bir özen göstermeydi.
  • Vücudunu Bir Proje Gibi Görme: O dönemde egzersiz sonrası cilt bakımına ne kadar özen gösteriysek, sanki her vücut hücremiz bir sonraki randevuya hazırlanıyormuş gibiydi. Dur ve sadece olanla var ol. O anki halin yeterli. Pigmentin, o anki ritminle dans ediyor.

Doğal Ritmi Yakalamak

İstanbul bazen böyle bir canlılık sunuyor ki, o canlılığın içinde kaybolup da kendi ritmimizi kaybetmeye kalkışıyoruz. O koşturmaca iyi, ama bazen o koşturmacayı izleyecek bir boşluğa ihtiyacımız oluyor.

Şimdi fark ediyorum ki, benim için terapi sadece makyaj malzemeleri değil; aynı zamanda o organik dokuyu kabul etmek. Cildime vurduğum bir ton, bazen sadece o günkü ruh halimin özetidir. O günlerdeki telaşla süslediğim yüzüm, sanki gelip bunu düzeltmeye çalışan bir mühendis ekibi gibiydi. Şimdi ise, ekibin tüm parçalarıyla birlikte "Biz buyuz ya" diyorum.

Unutma, bu yolculuk düz bir çizgi değil. Bir önceki benle aynı şeyleri yaşasam bile, bu sefer bilinçli olarak o küçük sapmaları öveceğim. O sapmalar, bütün hikayeyi anlatıyor.

Şimdi derin bir nefes al. Tasarıma geri dönmeden önce, önce nefesine dön. İşte o basitlik, en güçlü kontürdür.

Nazlı